tag:blogger.com,1999:blog-188410082011-04-21T22:52:26.119+03:00MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.comBlogger71100tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1132433978816479562005-11-19T22:56:00.000+02:002005-11-19T22:59:38.826+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/osman%20hamdi.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/320/osman%20hamdi.0.jpg" border="0" /></a><br />Cemal Reşit Rey'in annesinin amcası olan Osman Hamdi Bey, Osmanlı ve batı kültürleriyle eğitilerek yetişmiş bir teknik ve siyaset adamı olan Sadrazam İbrahim Edhem Paşa'nın en büyük oğludur. 1842 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. İlkokul öğrenimini Beşiktaş'taki bir okulda yapan Osman Hamdi, 1856 yılında Maarif-i Adliye okuluna başladı. 1860 yılında hukuk öğrenimi için Paris'e gönderildi. Bu öğrenimi yanında, o devrin ünlü ressamlarının atölyelerinde çalışarak iyi bir resim eğitimi gördü. 1869 yılında ülkesine döndüğünde Bağdat İli Yabancı İşler Müdürlüğü görevini genç yaşında üstlendi. 1871'de İstanbul'a dönünce Saray Protokol Müdür Yardımcılığına getirildi.<br /><a href="http://www.cemalresitrey.com/picture/Osman%20Hamdi/osman%20hamdi.jpg"></a>Devletin üst kademelerinde çeşitli görevler yapan Osman Hamdi Bey 11.9.1881 tarihinde İmparatorluk Müzesi (Müze-i Hümayun) Müdürlüğüne atandı. Bu göreviyle kendi yaşamında olduğu gibi, Türk müzeciliğinde de yepyeni ve verimli bir dönem açılmış oldu. 1883'de Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisini (Güzel Sanatlar Okulu) kurarak bu okulun müdürlüğünü de üstlendi.<br />1884 yılında eski eserlerin yurt dışına çıkarılmalarını yasaklayan ve o gün için Türk müzeciliği ve eski eserlerin korunması bakımından büyük bir adım olan Asar-ı Atîka Nizamnamesi'ni çıkararak uygulamaya koydu.<br /><a href="http://www.cemalresitrey.com/picture/Osman%20Hamdi/kaplumbaga.jpg"></a>Osman Hamdi Bey Nemrud Dağı, Lagina Tapınağı ve Sayda'da kazılar yaptı. Sayda kazısında bulduğu ve arkeoloji dünyasının baş yapıtları kabul edilen, aralarında İskender Lahti'nin de bulunduğu lahitler ve diğer eserlerin sergilenmesi için, büyük bir ileri görüşlülükle ilk Türk müze binası olan bugünkü İstanbul Arkeoloji Müzesi'nin 1881 yılında temelin attı ve 1891'de hizmete açtı.<br />Müzecilik çalışmaları ile birlikte resim çalışmalarını da sürdüren Osman Hamdi Bey doğu anlayışı ile yaptığı figürlü kompozisyonları ile Türk resim sanatının başarılı bir temsilcisi oldu. Resimleri yerli ve yabancı birçok müze ve koleksiyonlarda yer almaktadır. Osman Hamdi Bey 24.2.1910 tarihinde İstanbul Kuruçeşme'deki yalısında hayata gözlerini kapadı.<br /><a href="http://www.cemalresitrey.com/picture/Osman%20Hamdi/eskihisar.jpg"></a><a href="http://www.cemalresitrey.com/picture/Osman%20Hamdi/eski01.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113243397881647956?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131996065473747612005-11-14T21:13:00.001+02:002005-11-14T21:44:11.103+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/??eker"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/400/%3F%3Feker%20ahm%203.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/seker.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 101px; CURSOR: hand; HEIGHT: 122px" height="117" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/400/seker.0.jpg" width="39" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/seker2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/400/seker2.jpg" border="0" /></a><br />Bugünkü güzel sanatlar akademisinin açılmasında etkili olan bir ressamımızdır...<br />Ressamın resimlerinden bazıları....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113199606547374761?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131994872528106842005-11-14T20:59:00.000+02:002005-11-14T21:01:12.536+02:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113199487252810684?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131989380546479762005-11-14T19:27:00.000+02:002005-11-14T19:29:40.556+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/maske.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/320/maske.jpg" border="0" /></a><br />Kim Gerçek?..<br /><br />Bir uyku da gerçeğiz, bir de kendimizle baş başa kaldığımız karanlık gecelerde.Gece ilişirken doğan güne, yok oluşlar başlıyor aydınlık saatlerde…<br />Gerçek miyiz ? Fiziksel duruşumuzla evet.Ya ruhlarımız; hangimiz taşıyoruz özgürce.Her güne bir maske; dürüst, düzgün, değerleri olan, mutlu…Evlerimizin odalarında asılılar,her gün birisini alıyoruz çivisinden, artık o maske kime denk gelirse.<br />Bazen bilinçlide yapıyoruz bu seçimleri…<br />Özlemeden özlemiş, sevmeden sevmiş, üzülmeden üzülmüş davranışları.Çeşitli karakter kombineleri; istenildiği an istenilen karakterlere bürünebilme yeteneği, maskeler sonsuz…<br />Sanal karakterler…<br />Doğaçlama oyunlar sergileniyor; oyunun biri bitiyor, diğer oyun sahnede. Boş kalmıyor mekanlar; yaşamın tüm kesitlerinde…<br />Bazılarımız işin acemisi oluyoruz galiba; yedek almadan çıkıyoruz yola yada düşürüyoruz istemeden maskemizi ‘peruk düştü, kel göründü ’durumu hani yaşanan.<br />Çağın sorununu yaşıyor insanoğlu; estetik ameliyatlar geçiriyor bedenlerimiz yada bilgisayar hileleri dökülüyor parmaklardan.Tüketiyoruz acımasızca, ruhları, umutları…Birbirine benzeyen oyunculara dönüyoruz; büyük bir çoğunluk iyi bir rol kapma derdinde.<br />Bir çoğumuz gerçeğe olan inancını yitiriyor; maskeleri tanımakta zorluk çekiyor.Karaktersizlikti eskiden bunun bilinen adı; teşhisi kolaydı. Gelişmiş modeli; çok karakterli kimlik durumu.Uzmanlık isteyen bir alan…Üniversitelerin psikoloji, sosyoloji bölümlerine duyurulur…<br />Teorilerde mükemmeliz, her okuyup kabul ettiğimizi kimliğimizde varmış gibi algılıyoruz.Yeni bir maske daha asıyoruz evimizin duvarına; zamanı geldiğinde kullanmak üzere…Pratik yaşamlarla örtüşmüyor maskeler; hep bir beden büyük geliyor üzerlerimize…Şaşırtıyoruz insanları,sonra da şaşıran insanlara şaşırıyoruz.Ruhlarımız tüketme çarkının içinde yetkin bir oyuncu…<br /><br />Eve geldiğimizde, asınca maskeleri çivilerine, üşüyor muyuz? Cevabı yine kendimizle baş başa kaldığımız karanlık gecelerde…<br />Bir uykuda gerçeğiz, bir de kendimizle baş başa kaldığımız karanlık gecelerde…<br /><br />İnsan kendinden kaçamaz ki…<br /><br /><br />Ağustos / 2005<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113198938054647976?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131988838460878162005-11-14T19:10:00.000+02:002005-11-14T19:22:44.410+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/koroglu1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/320/koroglu1.jpg" border="0" /></a><br />Evimin perdesini araladım bu sabah, günü yaşayanların telaşını görmek için.Kış çalmıştı yeryüzünün kapısını.Hazırlıksız yakalamıştı sahiplerini.Herkeste bir telaş;hızlı adımlar, koşar adımlar…<br />Yeni giyiyorduk tenimizi saran abaları.İstemiyordu bedenler, direniyordu yeni kılıflara.Yoktu ki çaresi… Alışılacaktık…Hayatta böyle değil midir? Terk etmek zordur alışkanlıkları…Mücadelesini veririz yıllarca…Kurtulduğumuzu sanırız, hiç ummadığımız bir anda yine yüzleşiriz kendimizle…<br />Mevsimlerin başlangıç noktalarını severim.Her başlangıç yeni bir alışmadır yaşama dair…Yeni umutlar ekerim günlere…<br />Esen rüzgarı hissetmek için araladım penceremi, iliğime kadar üşümek istedim…<br />Üşüdüm de…<br />Geçti akan zaman enstantaneleri gözlerimin önünden…Geçen ayazları yaşadı bir anda ruhum.Zaman içindeki savruluşum.O savruluşlar taşıdı, beni sonradan seveceğim bu kente.Bir kenti sevmek, nasıl bir duygu bilir misiniz?...<br />Ruhunuza yakışan kareler yerleşmişse bir kentle belleğinize, isteseniz de terk edemezsiniz.Bu kentin her mevsimini sevdim, en çokta başlangıç anlarını.Bazılarımız sevmez kışı, anlam yüklemek istemezler.Tenlerini üşüten soğuktur yalnızca onları düşündüren…En zor olanın ruh üşümesi olduğunu bilmezler? İç sesleri alıp götürmez onları.Geçmiş zamanın paragraf başlarına takılırlar…<br />Oysa umut vardır kışta; yenilenmelerin müjdecisidir.Hazırlık başlamıştır toprakta. Devindiriyordur yaşanmışlıklarını; bahara ‘’merhaba’’ diyecektir, zamanı geldiğinde son hızıyla…<br />Bu sahnede rol almak için üç mevsim beklemiştir, kar taneleri.Hazırlıklar tamamlanmıştır kışa dair.Gökyüzü hazırlamıştır fonunu; beyaz ve grinin tonlarıyla.Rüzgar efektini sunar derinden…<br />Ve perde…<br />Kar kavuşacaktır yeryüzüne,bir de yenilenmeyi bekleyen umutlara.Bu mevsim, farklı uğrayacak ruhuma.<br />Kararlıyım!..<br />Yağan karın beyazlığına atacağım kendimi, batacağını hep düşündüğüm cam kırıkları vazgeçiremeyecekler beni bu isteğimden.Canım acıyacak belki; ama bu acılar güçlendirecek beni yaşamda. Yüzümün gülüşünü bırakacağım onlara...<br />Penceremi kapadığımda,bu mevsimi farklı yaşayacaktı ruhum…<br />Bir ara gözüm ilişti; karşıdaki boş arazide duran sokak köpeğine.Sinmişti bir kuytuya, soğuğu o da hissediyordu besbelli.Biraz sonra beş küçük yavru köpek belirdi bir kuytudan.Köpek hareketlendi minik köpekleri görünce, üşümesini unutarak.Telaşlıydı, anneleri idi anlaşılan.<br />Yavruların umurları değildi sanki soğuk.Anne burnuyla iterek götürdü onları tekrar kuytuya.Ne yapacaklardı? Nasıl geçireceklerdi bu kara kışı?…Onlarda umutlu muydular kara kıştan…<br />Üzerime aldım montumu, koşar adım sokaktaydım.<br />Yakından görmeliydim bu sevimli yavruları.Anne köpek dimdik karşıladı beni; niyetimi algıladıktan sonra yaklaştı yanıma, sevdirdi kendini.Yavrularda eksik kalmadılar bu tabloda…<br />Sokağımızın altı köpeği var artık, yaşam mücadelesinden galip çıkmaya uğraşan…<br />Birde benim cam kırıklarına aldırmayan ruhum…<br /><br /><br />Kasım 2005<br />Edirne.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113198883846087816?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131987523117815122005-11-14T18:54:00.002+02:002005-11-14T19:04:26.226+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/sonbahar.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/320/sonbahar.jpg" border="0" /></a><br />Vardığı duraklarda molalar vererek, en sevdiği mevsime ulaştı.Onun için seher vaktinin, sabahçı kahvesi idi sonbahar.Yalnızlığını en iyi onda duyumsar, onda yaşardı.Yeryüzüne sonbahar düştüğünde en çok, o umutlanırdı yaşama dair.<br /><br />Gezebilecekti sonbaharın ağaçlarının dallarında ,okşayacaktı pervasızca doğanın tonlarını.Hazanın hüznünü kattı yüreğine; yalnızlığının gücü oldu vardığı nokta,esti hayatın bilinmezliğine.Zamanı gelen ama bir türlü terk edemediği ağaca asılı yaprağı acısını hafifleterek o kopardı dalından.Ağaçlara derinlerden şarkılar söyleyerek, umutlara yol olması için ıslığını en derinlere sızdırdı.Acısını hafiflettiği yapraklar doyasıya gezdiler; tanımadığı toprakla, taşlı yolla, karıncalarla arkadaşlık ettiler.Geçtiği toprakların yalnızca misafiri olan nehir suyuna göz kırptılar.Yerden havalandılar özgürce;kuşlara yaren, göğün puslu mavisine, bulutuna selam durdular.<br /><br />Hüznünden bir türlü ağlayamayan, taşacak kadar dolan gri renkli bulutlara yoldaş oldu.Hayata dair;iç hesaplaşmalarını, varılan noktaları, kabullenmeleri yada kabullenmemeleri ile yüzleştirdi onları.Damla…damlalar olmaları için cesaretlendirdi gri hüzünleri.<br /><br />Yeryüzüne ulaşan her damlanın toprağın, taşın kokusunu genizlere taşıyacağını anlattı.Akan her damla kentin ağaçlarının altında yürümeyi seven,her yorgun yolcunun gözyaşlarına kardeş oldu.Belki can acıttı damlalar…Yürek burktu; lakin, anılara yeni anlar kattı yaşananlar.Yolcular ne kadar gülümseler de yarınlara…<br /><br />Derinlerden gelen, yüreklerin bamteline dokunun sesi ile bunun bir yok oluş değil; bir başlangıç noktası olduğu, özgürlüğün bu terk edişlerde hayatın içine sızdığını anlattı defalarca.<br /><br />Doğa anladı rüzgarı; umuduna yol olmak için başladı kendi içinde yaşanmışlıklarını devindirmeye:’’Umutla baharı beklemeye….’’<br /><br />Olan rüzgara oldu; estiği dalları acısını hafiflettiği ağaçları, ağlamasına yardım ettiği bulutları, ağaçların altından yürüyen yorgun yolcularını; yok oluşların rehavetli kokusunu bir daha ne zaman duyumsardı bilinmez.<br /><br />Kalırdı yalnızlığı ile baş başa…<br /><br />Ekim 2005<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113198752311781512?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18841008.post-1131645894529211932005-11-10T20:01:00.000+02:002005-11-10T20:14:46.840+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/1600/m??nevver"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3571/1853/320/m%3F%3Fnevver%20foto%20097.jpg" border="0" /></a><br />hayata kıyısından pamuk ipliği ile değil; tüm yüreğinle kucaklamaktır...<br />İnsanı, doğayı, hayvanları, sanatı sevmektir.Zaten sanatı seviyorsan bu yazılanların hepsi sen de mevcuttur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18841008-113164589452921193?l=boyut.blogspot.com' alt='' /></div>MÜNEVVERhttp://www.blogger.com/profile/04050798745698184559noreply@blogger.com8